De Liefste En Beste Vrienden


Leestijd: 3 minuten

Wat ben ik toch ook een verschrikkelijke chaoot, dacht ik toen ik de avond na het ongeluk alleen op de bank zat. Mijn huis zag eruit alsof Napoleon er in hoogst eigen persoon met zijn leger doorheen getrokken was. De tafel stond vol met vuile vaat, een afwas in de keuken, vuile was op de grond van de slaapkamer, etc. Ik had geen idee hoe ik dat allemaal moest opruimen met mijn linkerbeen in het gips. Laat staan dat ik wist hoe ik het schoon moest houden, nadat ik het opgeruimd had.

Gelukkig was het mogelijk om Jane nog één nachtje bij me te houden. Ik kon niet naast haar op de grond gaan zitten, zoals mijn gewoonte was. Ik nodigde haar daarom naast me uit op de bank om even te knuffelen. Ik voelde me ellendig, stom en vooral hulpeloos samen met mijn hond tussen de rotzooi van mijn huishouden. Ik heb Jane wel dertig keer verteld dat het haar schuld niet was en besloot oprecht om mijn leven beter te gaan organiseren. Ik huilde en wist dat ik de komende maanden meer hulp dan ooit nodig zou hebben om mijn leven op de rails te houden.

Mijn ouders boden aan me te helpen bij het opruimen van de bende in mijn huis. Ik kwam er echter al snel achter dat die bende slechts het topje van de lijst met hulpvragen was die ik had. Opruimen werd namelijk gevolgd door afwassen, kleding wassen, douchen, bed verschonen, stofzuigen, poetsen, koken en nog veel meer. Daarnaast kon ik me nauwelijks binnen mijn eigen huis verplaatsen. Ik had namelijk in elke deuropening een drempel laten plaatsen om eventuele waterschade te voorkomen. Het was niet te doen met een rolstoel en lopen op krukken als je niks ziet is net zo onveilig als rijden in een auto met een blinddoek voor.

Toen ik de dag na het ongeluk wakker werd besloot ik de boel daarom systematisch aan te pakken. Eerst mijn eerste levensbehoeften: eten, drinken en gezondheid. Een vriendin uit de buurt, die Jane kwam uitlaten, nam twee maaltijdsalades voor me mee. Ik had de magnetron ooit heel tactisch op de koelkast gezet, waardoor ik er nu niet meer bij kon en kant-en-klaarmaaltijden afvielen als optie. De rest van het eventuele eten zou ik wel thuis laten bezorgen via een online supermarkt. Drinken was er nog genoeg in huis.

Voor mijn gezondheid liep ik tegen een grotere uitdaging aan. Mijn ouders zouden dat weekend komen helpen, maar één telefoontje leerde mij dat huishoudelijke hulp van de WMO niet binnen een week geregeld kon worden. Ik voelde me bezwaard bij het idee om al mijn vrienden te vragen mijn huis schoon te houden.

Mijn been in kalkgipsOnder het kopje gezondheid viel wat mij betreft ook het gevaar op een volgend ongeluk. Het telkens moeten optillen van mijn rolstoel bij alle drempels, het verkeerd inschatten van bochten, mijn lage bed en het hoge aanrecht leverde een direct risico op voor een volgende valpartij. Ik mocht mijn gebroken been namelijk absoluut niet belasten en op één been staan is erg lastig met vier kilo gips aan je lichaam.

Ik besloot daarom mijn huisarts te bellen en om hulp te vragen. Het vooruitzicht om in mijn eigen, krappe woning met alle bijbehorende risico’s te herstellen, trok ik niet. Ik veranderde die dag in een liggend, zichzelf voortduwend, hangend en puffend callcenter. Ik had me voorgenomen dat ik opgenomen wou worden, zodat ik alle tijd en energie die ik had kon steken in een veilig herstel. Verder had ik natuurlijk een rolstoel nodig en nog een heleboel andere dingen die mensen nodig hebben die niet meer zelf kunnen lopen.

Ik ervoer de dag als een kwelling. Ik kreeg de instanties niet zover als ik graag gewild had. Bovendien werd in de loop van de avond Jane bij me opgehaald. Hoewel ik wist dat ik haar regelmatig te zien zou krijgen en dat ik niet meer voor haar kon zorgen, vond ik dit de moeilijkste van alle keuzes die ik die dag heb moeten maken. Het werd donker. Ik at mijn maaltijdsalade op de bank tussen de bende van mijn huishouden. Ik voelde me eenzaam, maar tegelijk ook niet. Ik besefte me voor het eerst in mijn leven wat echte vrienden zijn en dat ik er verdomd veel van had. De eenzaamheid maakte plaats voor genegenheid. Fysiek was ik misschien alleen en afhankelijk, maar ik heb de liefste en beste vrienden die ik me kan wensen. En die rotzooi… daar ga ik echt wat aan doen!

3 Comments

  • Jennemiek (#)
    juli 14th, 2019

    Lieve Ferry, heel veel sterkte. Je bent een kanjer, dus dit ga je ook redden. Mijn slogan: ook als het niet goed komt, komt het goed. Hou je taai of zoals mijn Duitse sjwager zou zeggen: halt die Ohren steif.

  • Erwin (#)
    juli 15th, 2019

    Mooi geschreven (weer) Ferry!

  • Marieke Pijpker (#)
    juli 16th, 2019

    Gezellig daar!! 💋